Wybór zależy od modelu operacyjnego, złożoności produktów, potrzeb raportowych, procesów finansowych oraz istniejących integracji. Platforma powinna wspierać zarówno reasekurację traktatową, jak i fakultatywną, obsługę danych, procesy finansowe, automatyczny przepływ danych do systemów księgowych oraz integrację z systemami polisowymi, szkodowymi i finansowymi.

System reasekuracyjny powinien być zintegrowany przede wszystkim z PAS, systemami szkodowymi i finansowymi, narzędziami do zarządzania dokumentami oraz warstwą danych. Pozwala to ograniczyć pracę w arkuszach kalkulacyjnych, zwiększyć spójność danych i poprawić jakość raportowania.

Dobrym punktem wyjścia jest standaryzacja kluczowych przepływów danych, usprawnienie ich walidacji oraz połączenie danych brutto i cedowanych w spójną warstwę raportową. Pozwala to poprawić jakość raportowania i uzyskać pełniejszy obraz portfela bez konieczności przeprowadzania kompleksowej transformacji.

Do najczęstszych należą niska jakość danych, niejasny podział odpowiedzialności, niedostateczna integracja systemów, nadmierne wykorzystanie arkuszy kalkulacyjnych oraz niedoszacowanie złożoności kontraktów i procesów. Ryzyko rośnie również wtedy, gdy zmiany technologiczne nie idą w parze z odpowiednim dostosowaniem modelu operacyjnego.

Kluczowe są spójne raportowanie, wiarygodne dane dotyczące partnerów oraz uporządkowana analityka. Może to obejmować ocenę brokerów i reasekuratorów, analizę ekspozycji, raportowanie zarządcze oraz łatwiejszy dostęp do danych operacyjnych potrzebnych do szybszego i bardziej obiektywnego podejmowania decyzji.

Lepszy dostęp do danych, sprawna obsługa dokumentów oraz odpowiednie narzędzia wspierające underwriting i pricing pomagają podejmować decyzje szybciej, w bardziej spójny sposób i na podstawie pełniejszych informacji.